عاشق عاشق شدنم -

نیمه شب آواره و بی حس و حال در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال دل بیاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دو یال ازعمررفت وبرنگشت

دل بیاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را آن دو چشم مست آهووار را

همچورازی مبهم و یر بسته بود چون من از تکرار،او هم خسته بود

آمد او هم آشیان شد با منو همنشین و همزبان شد با منو

خسته جان بودم که جان شد با منو ناتوان بود و توان شد با منو

دامنش شد خوابگاه خستگی این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر وای از آن عمری که با او شد بسر

مست او بودم ز دنیا بی خبر دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل گرگشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورقمان شوی دریاست دل بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده در پی عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدان من تورا بس دوست میدارم بدان

باتو شادی می شود غمهای من باتو زیبا می شود فردای من

گفتمت عشقت به دل افزون شده دل زجادوی رخت افزون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده عالم از زیباییت مجنون شده

در سرم جز عشق او سودا نبود بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ گلی زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود در نجابت در نکویی تاب بود

روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بیگمان از مرگ ما پروا نداشت

آخراین قصه هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار مارا از جدایی غم نبود درغمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بیخبر پیمان یاری را گسست این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رفت رفت و با دلدار دیگر عهد بست

بخت بدبین وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاضر به این قیمت نشد

آخر آتش زد دل دیوانه را سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر دیشب از کف رفت، فردا را نگر

آخر این یکبار از من بشنو پند بر منو بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه زود عشق دیرینت گسسته تارو پود

گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد ازین هم آشیانت هر کس است باش با او یاد تو مارا بس است